Stoute-schoenen-dag

Een pleidooi voor hopeloze zelfoverschatting.

Photo by Stephen Harlan on Unsplash

Al mijn succesjes zijn terug te voeren naar een moment van hopeloze zelfoverschatting. Een vlaag van verstandsverbijstering waardoor ik oprecht dacht: waarom ook niet? Een boek schrijven: waarom niet? Werken bij Google of Blendle: waarom niet? Voor mezelf beginnen, met een podcast, nieuwsbrief en keynotes: waarom om de fuck ook niet? Wat is het ergste wat er kan gebeuren? En zodra ik daar goed over nadacht, kwam ik met beide beentjes op de grond.

Een calvinistische inborst is tegengif voor het idee dat je Gods geschenk aan de mensheid bent. Een vaccin tegen plat applaus. Tegelijk heeft het een vervelend randje, wat mijn Vlaamse therapeut ooit zelfsabotage - met een zachte g - noemde. Je ondermijnt jezelf uit angst om naast je schoenen te lopen. Het resultaat is dat je minder probeert en nooit de stoute schoenen aantrekt. Want wie denk je wel niet dat je bent?

Een nobody, net als iedereen. Toen dat kwartje viel, kreeg ik vleugels. Juist omdat ik niemand ben, maakt het geen reet uit wat ik doe. Ik schrijf deze nieuwsbrief niet omdat ik vol ben van mezelf, maar juist omdat ik weet dat iedereen een nieuwsbrief kan schrijven. Al dat navelstaren om maar geen arrogante lul te worden, is in zekere zin egoïstisch. Bijna arrogant. Het gaat helemaal niet om jou joh.

Daarom riep ik stoute-schoenen-dag in het leven. Een dag in de maand waarop ik doe alsof het allemaal geen reet uitmaakt en mezelf bewust hopeloos overschat. Ik mail mensen die ik zijdelings ken, schrijf vreemden dat ik ze tof vind, vraag slimme mensen om feedback, neem een filmpje op of stuur een brief in bij de krant. Van het overgrote deel zie ik niets terug. Maar iedere stoute-schoenen-dag levert me iets op. En daarna ga ik weer gewoon aan het werk. Normaal blijven doen hè?

Ik kan het je van harte aanbevelen.

Groetjes,

Roland

In het nieuws

• Ik sprak met Raounak Khaddari voor Het Parool over solliciteren met AI. Kunstmatige Intelligentie legt bloot wat we allang weten en dwingt ons opnieuw na te denken over solliciteren. Een brief bomvol clichés, waarin je doet alsof je ergens dolgraag wilt werken, zonder dat je binnen bent geweest, kan AI prima genereren. Veel klassieke sollicitatieprocedures testen vooral of iemand goed is in solliciteren, niet of iemand goed is in de baan.