Simpelweg superieur

Een idee om de VrijMiBo (en ieder gesprek) op te leuken.

Photo by Amy-Leigh Barnard on Unsplash

Ik zit in een videocall met de rest van mijn overbetaalde HR teamleden uit heel Europa. De vakantieplannen doorspreken is de manier om die eerste minuten door te komen. Wijn proeven in Florence, het tweede huis op Mallorca inrichten en een rondreis door Zuid-Amerika. Hoe langer je hier werkt, hoe gekker de vakanties.

‘I’m a simple guy,’ begin ik met een grote glimlach. ‘We’re going camping. After laying on the beach all day, we’ll drink warm wine from a carton box.’ Het is een rare vorm van recalcitrantie. Tegendraads overdrijven. Alle collega’s glimlachen. Toch voel ik me niet helemaal thuis tussen al die mensen met smaak.

Net als na de voorstelling ‘Iemand anders’ van Micha Wertheim. De zaal veert op voor een staande ovatie. Alieke en ik kijken elkaar glazig aan. Er wordt gejoeld, gefloten en wij laten onze handen lafjes op elkaar vallen. Snel de zaal uit. ‘Lag het nou aan mij of was dit niet zo goed?’. We lachen. Een man begint ongevraagd over vergezochte diepere kunstzinnige lagen. Hij had gehuild, wij hadden het niet begrepen.

Ben ik simpel? Is het een gebrek aan smaak, intellect, diepgang en ontwikkeling? Ben ik minderwaardig als ik genoeg heb aan een kipsaté? Ben ik een tokkie omdat ik geniet van een grote tv? In het Louvre had ik misschien één schilderij waar ik langer naar wilde kijken. Oesters zijn niet zó lekker en bij 90% van de wijnen denk ik: zet koud en schenk bij. Ben ik dan af? Of heeft die ander mijn eenvoud nodig om zich superieur te voelen en zijn het gewoon de nieuwe kleren van de keizer?

In mijn rijke, ontwikkelde bubbel voel ik me weleens minderwaardig. Dan beland ik in een gesprek over een magnifieke schrijver die ik niet ken of arthouse film waar ik in slaap ben gevallen. Mijn coping mechanisme is dat ik mijn eenvoud uitvergroot en luidruchtig omarm. Kijk mij eens simpel zijn. Ik doe het zelfs hier. Tot het punt dat ik zelf ben gaan geloven dat ik simpelweg geen smaak heb.

Iedereen heeft smaak, maar smaken verschillen. Iedereen heeft kennis, maar niet altijd van dezelfde onderwerpen. Iedereen heeft iets slims, mits je door hun bril durft te kijken. Als je een interessant gesprek wilt, vraag dan eens naar iemands obsessie in plaats van te gaan ratelen. ‘Vertel eens, waar weet jij bovengemiddeld veel van?’ Dat wordt sowieso leuk.

Idee voor VrijMiBo: maak naamkaartjes (iedereen vergeet namen) en schrijf daar op waar je graag over praat. Zo heeft iedereen een makkelijke opening en goede reden om door te lopen naar het volgende gesprek.

Mijn lijstje voor als je me tegenkomt: surfen, snowboarden, kids, vaderschap, ouder worden, het huwelijk, geloof, het goede werkende leven, FIRE, voetbal en calisthenics. Spreek je snel.

Groetjes,

Roland